- 0
De Gedachte 
De aprilse Gedachten Blootsvoets of gecushioned lopen?
De aprilse Gedachten Blootsvoets of gecushioned lopen?
De kenners onder ons zullen een belletje (of een grote bel) horen rinkelen bij de naam van Abebe Bikila. Bikila was een Ethiopische marathonloper en 2-voudig Olympisch Kampioen ('60 en '64). Even opmerkelijk was het feit dat hij die eerste titel won op zijn blote voeten.
45 jaar later begint er in de wetenschappelijke wereld, en bijgevolg ook deze van de ontwikkelaars van onze loopschoenen, terug nagedacht over wat het best is voor onze voeten.
De grote constante sinds de jaren '80 en nu is dat de 'swoosh' van Nike en de 'drei streifen' van Adidas wereldwijd nog steeds goed verkopen. De schoenen waar deze logo's echter opgeplakt worden ondergingen een gigantische gedaanteverwisseling: eind jaren '80, begin jaren '90 ontstond de 'hype' rond de corrigerende schoenen. Anti-pronatieschoenen werden meer populair dan neutrale schoenen.
Pronatie houdt in dat tijdens het afrolpatroon van de voet, de binnenvoet een te groot deel van de impact te verduren krijgt, en dat zou blessures met zich meebrengen. Deze natuurlijke fout werd dus gecorrigeerd door het schoeisel. Aan de andere kant was er dan oversupinatie, waar de impact van het neerkomen zich aan de buitenkant van de fout situeert.
Lopers met anti-pronatieschoenen kregen echter nog steeds blessures, en onderzoek wees uit dat maar een zeer klein percentage van de bevolking eigenlijk een problematische vorm heeft van overpronatie, hetgeen echter niet bleek uit de verkoopscijfers.
Eind jaren '90 en begin jaren 2000 kwam er dan nog een extra element bij: schokdemping. De zware impact van de loopbeweging, waarbij het lichaam ettelijk malen haar eigen gewicht moet opvangen, moet ook gecorrigeerd worden. Schoenen werden, zeker ten opzichte van vroegere modellen, kussens. Die impactverkleining zou immers, en dat zeker voor de waardere lopers, ook weer de kans op (overbelastings-)blessures verminderen.
Ook dat bleek echter niet te kloppen: onderzoek wees uit dat de beste schokabsorbers nog altijd onze eigen lichaamsdelen zijn. Een cushionschoen verkleinde de impact met een minimale 2 tot 4% ten opzichte van een gewone schoen, het prijsverschil is vaak meer dan 15%. En ook deze zeer comfortabele schoenen (want dat zijn ze wel) leverden blessures op: onze voetspieren verslapten en dat leidde evenzeer tot instabiliteit en blessures.
En wanneer de nieuwe technieken niet 100% werken als men zou verwachten, wel, dan is het tijd om een oud verhaal in een nieuw kleedje te steken. Blootsvoets lopen reinvented, en daar pakte Nike mee uit toen ze de Nike Free op de markt brachten. Deze schoen geeft (bijna volledig) hetzelfde gevoel als blootsvoets lopen, elk botje, elke pees en elke spier worden bij het gebruiken van deze schoen gebruikt, zoals het nu zou moeten zijn. Hun eigen onderzoek wees immers uit dat mensen die de Nike free droegen (voor 4x 30minuten training per week) gedurende een afgebakende periode, significante vooruitgang boekten op vlak van o.m. snelheid en (voet-)coördinatie, toch 2 belangrijke aspecten in het loopverhaal. Onafhankelijk onderzoek betwiste of er een écht snelheidsvoordeel was (op termijn) enkel dankzij deze schoen (het psychologische aspect telt ook mee) maar concludeerde wel dat de voet sterker werd en dat evenwicht en coördinatie inderdaad sterk verbeterden.
Sinds 2004 wordt er bij elke nieuwe schoen die op de loopschoenmarkt losgelaten wordt, het woordje 'motion mechanics' alsmaar dikker onderstreept. De 'nieuwe loopschoen' werkt noch voet, noch lichaam tegen maar ondersteunt deze. Bij Nike wordt bv. de Free-technologie in minder 'brute' mate ook toegepast in enkele nieuwe modellen (te herkennen aan de blokjesstructuur in de buitenzool).
Wordt een loopschoen daarom goedkoper, of daalt het aantal moddelen, omdat er minder correctie- en schokdempingtechnologie insteekt? Ons inziens durven we dat te betwijfelen. De ontwikkelaars blijven immers voortzoeken naar wat de meest perfecte loopschoen zou kunnen zijn en concentreren zich dan bv. op de materialen die daarvoor gebruikt kunnen worden.
Dé neutrale schoen bestaat trouwens niet: elke loper heeft zijn eigen paar voeten, en elk merk zal de nodige verschillen in modellen aanbrengen waardoor er toch een publiek bereikt wordt. Alleen niet meer op de manier zoals dat de afgelopen 15 jaar gebeurde.
Blootsvoets rondlopen heeft dus zeker zijn voordelen, al mag men natuurlijk niet overdrijven. Al was het maar voor de vuile voeten. Overdrijven met schoenen als de Nike Free mag ook niet: opwarming en dagdagelijks gebruik mag, maar de schoen is niet ontwikkeld om er duurlopen of intervaltrainingen mee te doen.
[Zelf ben ik fan van de Nike Free: ik draag ze nu al 5 jaar op regelmatige basis, maar niet als trainingsschoen. Ze zitten niet alleen goed, maar ik merk er ook voordelen van: betere balans, meer controle en minder blessures dan voorheen. Dat laatste is misschien geen direct gevolg, maar toch een leuke gedachte.
Ohja, om het verhaal helemaal af te maken: mijn eerste paar échte loopschoenen (rond de eeuwwisseling) waren sterk anti-pronerende schoenen, nu loop ik volledig neutraal. Toeval.]
45 jaar later begint er in de wetenschappelijke wereld, en bijgevolg ook deze van de ontwikkelaars van onze loopschoenen, terug nagedacht over wat het best is voor onze voeten.
De grote constante sinds de jaren '80 en nu is dat de 'swoosh' van Nike en de 'drei streifen' van Adidas wereldwijd nog steeds goed verkopen. De schoenen waar deze logo's echter opgeplakt worden ondergingen een gigantische gedaanteverwisseling: eind jaren '80, begin jaren '90 ontstond de 'hype' rond de corrigerende schoenen. Anti-pronatieschoenen werden meer populair dan neutrale schoenen.
Pronatie houdt in dat tijdens het afrolpatroon van de voet, de binnenvoet een te groot deel van de impact te verduren krijgt, en dat zou blessures met zich meebrengen. Deze natuurlijke fout werd dus gecorrigeerd door het schoeisel. Aan de andere kant was er dan oversupinatie, waar de impact van het neerkomen zich aan de buitenkant van de fout situeert.
Lopers met anti-pronatieschoenen kregen echter nog steeds blessures, en onderzoek wees uit dat maar een zeer klein percentage van de bevolking eigenlijk een problematische vorm heeft van overpronatie, hetgeen echter niet bleek uit de verkoopscijfers.
Eind jaren '90 en begin jaren 2000 kwam er dan nog een extra element bij: schokdemping. De zware impact van de loopbeweging, waarbij het lichaam ettelijk malen haar eigen gewicht moet opvangen, moet ook gecorrigeerd worden. Schoenen werden, zeker ten opzichte van vroegere modellen, kussens. Die impactverkleining zou immers, en dat zeker voor de waardere lopers, ook weer de kans op (overbelastings-)blessures verminderen.
Ook dat bleek echter niet te kloppen: onderzoek wees uit dat de beste schokabsorbers nog altijd onze eigen lichaamsdelen zijn. Een cushionschoen verkleinde de impact met een minimale 2 tot 4% ten opzichte van een gewone schoen, het prijsverschil is vaak meer dan 15%. En ook deze zeer comfortabele schoenen (want dat zijn ze wel) leverden blessures op: onze voetspieren verslapten en dat leidde evenzeer tot instabiliteit en blessures.
En wanneer de nieuwe technieken niet 100% werken als men zou verwachten, wel, dan is het tijd om een oud verhaal in een nieuw kleedje te steken. Blootsvoets lopen reinvented, en daar pakte Nike mee uit toen ze de Nike Free op de markt brachten. Deze schoen geeft (bijna volledig) hetzelfde gevoel als blootsvoets lopen, elk botje, elke pees en elke spier worden bij het gebruiken van deze schoen gebruikt, zoals het nu zou moeten zijn. Hun eigen onderzoek wees immers uit dat mensen die de Nike free droegen (voor 4x 30minuten training per week) gedurende een afgebakende periode, significante vooruitgang boekten op vlak van o.m. snelheid en (voet-)coördinatie, toch 2 belangrijke aspecten in het loopverhaal. Onafhankelijk onderzoek betwiste of er een écht snelheidsvoordeel was (op termijn) enkel dankzij deze schoen (het psychologische aspect telt ook mee) maar concludeerde wel dat de voet sterker werd en dat evenwicht en coördinatie inderdaad sterk verbeterden.
Sinds 2004 wordt er bij elke nieuwe schoen die op de loopschoenmarkt losgelaten wordt, het woordje 'motion mechanics' alsmaar dikker onderstreept. De 'nieuwe loopschoen' werkt noch voet, noch lichaam tegen maar ondersteunt deze. Bij Nike wordt bv. de Free-technologie in minder 'brute' mate ook toegepast in enkele nieuwe modellen (te herkennen aan de blokjesstructuur in de buitenzool).
Wordt een loopschoen daarom goedkoper, of daalt het aantal moddelen, omdat er minder correctie- en schokdempingtechnologie insteekt? Ons inziens durven we dat te betwijfelen. De ontwikkelaars blijven immers voortzoeken naar wat de meest perfecte loopschoen zou kunnen zijn en concentreren zich dan bv. op de materialen die daarvoor gebruikt kunnen worden.
Dé neutrale schoen bestaat trouwens niet: elke loper heeft zijn eigen paar voeten, en elk merk zal de nodige verschillen in modellen aanbrengen waardoor er toch een publiek bereikt wordt. Alleen niet meer op de manier zoals dat de afgelopen 15 jaar gebeurde.
Blootsvoets rondlopen heeft dus zeker zijn voordelen, al mag men natuurlijk niet overdrijven. Al was het maar voor de vuile voeten. Overdrijven met schoenen als de Nike Free mag ook niet: opwarming en dagdagelijks gebruik mag, maar de schoen is niet ontwikkeld om er duurlopen of intervaltrainingen mee te doen.
[Zelf ben ik fan van de Nike Free: ik draag ze nu al 5 jaar op regelmatige basis, maar niet als trainingsschoen. Ze zitten niet alleen goed, maar ik merk er ook voordelen van: betere balans, meer controle en minder blessures dan voorheen. Dat laatste is misschien geen direct gevolg, maar toch een leuke gedachte.
Ohja, om het verhaal helemaal af te maken: mijn eerste paar échte loopschoenen (rond de eeuwwisseling) waren sterk anti-pronerende schoenen, nu loop ik volledig neutraal. Toeval.]
