- 0
De Gedachte 
De aprilse Gedachten De positieve dopingtest van Rashid Ramzi
De aprilse Gedachten De positieve dopingtest van Rashid Ramzi
U heeft het waarschijnlijk al tot vervelens toe gehoord op het nieuws vandaag: de Olympische Spelen van Peking hebben weer enkele slachtoffers opgeleverd. Of anders gesteld: enkele sportlui berokkenden hun sport (opnieuw) schade.
Twee van diegenen zijn voor ons bekende namen. Wielerminnend België probeert het geval Rebellin te begrijpen, terwijl voor ons als atleten vooral het geval Ramzi stof tot nadenken geeft. Rashid Ramzi, geboren Marokkaan maar nu uitkomend voor Bahrein, heeft op zijn bijna 29e al een indrukwekkend erelijst. Zo werd hij in 2005 (Parijs) zowel wereldkampioen op de 800 als 1500m en won hij dus in Peking het goud op de 1500m.
We actieveren even onze Ivan Sonck-modus: we zijn alles behalve verrast. Ramzi stamt uit de, spijtig genoeg, traditionele Marokkaanse school die ook Mourhit e.a. voorbracht. Sonck merkt terecht op dat er maar weinigen ongeschonden uit die periode zijn gekomen. Hicham El Guerrouj is voorlopig nog de enige die op zijn troon blijft zitten.
Net als Sonck moeten we opmerken dat Ramzi niet vaak liep. Zijn enige wedstrijden op een jaar waren vaak goed en vooral: kampioenschapswedstrijden. Geen Golden League-seizoen.
Vooral de combinatie 800-1500 op één enkel wereldkampioenschap riep in 2005 al vragen op. Het zijn immers twee van de meest veeleisende loopnummers, een minieme recuperatiemarge is toch nodig. Abukaker Kaki was één van de favorieten voor de 800m-titel in Peking, maar bereikte zelfs niet de finale, gewoon een gebrek aan recuperatie.
Dat er bijna 9 maanden na Peking enkele lelijke kinderen ter wereld komen, is spijtig. Spijtig voor degenen die zuiver achter hen eindigden, spijtig voor ons als kijkers/supporters die een poging doen om de sport te geloven en ervan te genieten. Spijtig voor het imago van de sport, maar aan de andere kant ook positief voor de Spelen: er glipten er alweer een paar minder door de mazen van het net.
De krantencommentaren waren niet mals vanmorgen. Her en der zouden er zelfs enkele stemmen opgegaan zijn om het wielrennen (ook Schumacher liep in Peking, enkele weken na hij in de Tour betrapt was op Cera, weer tegen de lamp) te schrappen als Olympische discipline. Dat is echter een stap te ver. De consequentie van zo een beslissing zou immers ook leiden tot de schrapping van het atletiektornooi. Naast Ramzi waren er immers ook enkele werpers die betrapt werden, en Blonska, die zilver won op de zevenkamp, en de Griekse winnares van de 20km snelwandelen, en ...
Doping is inherent aan de sport. Het is een kleine investering voor iemand die al geld verdient met zijn sport, en er, met een gok, nog meer kan gaan verdienen. Doping kan, wanneer het gelijk verdeeld is, zorgen voor een fictieve eerlijkheid. Vanaf wanneer wordt doping dan oneerlijk? Wel, wanneer het er meer dan vingerdik opligt. Zo was dat bij Schumachers tijdritten in de Tour, bij Ramzis 800 en 1500m. En dan maakt het de sport vuil en bedriegelijk.
Doping en sport gaan al samen van in de oudheid, en toch heeft de sport het altijd overleefd. Met of zonder mediacircus. We citeren even Erik Zabel, bij zijn dopingbekentenis: we kunnen enkel hopen dat de sport zichzelf reinigt. Niet de media, niet wij. Onze opdracht is om realistisch met sport, topsport en atleten, topatleten om te gaan.
Atleten beseffen trouwens goed genoeg dat ze niet alleen een individuele fout maakten, maar ook een slecht voorbeeld zijn. Daarom dat het filmpje van Zabels bekentenis het kijken waard is. Op het einde heeft hij het ook over zijn zoon, en dat stukje filmbeeld is voor mij één van de mooiste fragmenten ooit. De kwetsbaarheid van een topsporter (ik gebruik met opzet het woord 'groot' niet). Hopelijk snapt u wat Duits.
Twee van diegenen zijn voor ons bekende namen. Wielerminnend België probeert het geval Rebellin te begrijpen, terwijl voor ons als atleten vooral het geval Ramzi stof tot nadenken geeft. Rashid Ramzi, geboren Marokkaan maar nu uitkomend voor Bahrein, heeft op zijn bijna 29e al een indrukwekkend erelijst. Zo werd hij in 2005 (Parijs) zowel wereldkampioen op de 800 als 1500m en won hij dus in Peking het goud op de 1500m.
We actieveren even onze Ivan Sonck-modus: we zijn alles behalve verrast. Ramzi stamt uit de, spijtig genoeg, traditionele Marokkaanse school die ook Mourhit e.a. voorbracht. Sonck merkt terecht op dat er maar weinigen ongeschonden uit die periode zijn gekomen. Hicham El Guerrouj is voorlopig nog de enige die op zijn troon blijft zitten.
Net als Sonck moeten we opmerken dat Ramzi niet vaak liep. Zijn enige wedstrijden op een jaar waren vaak goed en vooral: kampioenschapswedstrijden. Geen Golden League-seizoen.
Vooral de combinatie 800-1500 op één enkel wereldkampioenschap riep in 2005 al vragen op. Het zijn immers twee van de meest veeleisende loopnummers, een minieme recuperatiemarge is toch nodig. Abukaker Kaki was één van de favorieten voor de 800m-titel in Peking, maar bereikte zelfs niet de finale, gewoon een gebrek aan recuperatie.
Dat er bijna 9 maanden na Peking enkele lelijke kinderen ter wereld komen, is spijtig. Spijtig voor degenen die zuiver achter hen eindigden, spijtig voor ons als kijkers/supporters die een poging doen om de sport te geloven en ervan te genieten. Spijtig voor het imago van de sport, maar aan de andere kant ook positief voor de Spelen: er glipten er alweer een paar minder door de mazen van het net.
De krantencommentaren waren niet mals vanmorgen. Her en der zouden er zelfs enkele stemmen opgegaan zijn om het wielrennen (ook Schumacher liep in Peking, enkele weken na hij in de Tour betrapt was op Cera, weer tegen de lamp) te schrappen als Olympische discipline. Dat is echter een stap te ver. De consequentie van zo een beslissing zou immers ook leiden tot de schrapping van het atletiektornooi. Naast Ramzi waren er immers ook enkele werpers die betrapt werden, en Blonska, die zilver won op de zevenkamp, en de Griekse winnares van de 20km snelwandelen, en ...
Doping is inherent aan de sport. Het is een kleine investering voor iemand die al geld verdient met zijn sport, en er, met een gok, nog meer kan gaan verdienen. Doping kan, wanneer het gelijk verdeeld is, zorgen voor een fictieve eerlijkheid. Vanaf wanneer wordt doping dan oneerlijk? Wel, wanneer het er meer dan vingerdik opligt. Zo was dat bij Schumachers tijdritten in de Tour, bij Ramzis 800 en 1500m. En dan maakt het de sport vuil en bedriegelijk.
Doping en sport gaan al samen van in de oudheid, en toch heeft de sport het altijd overleefd. Met of zonder mediacircus. We citeren even Erik Zabel, bij zijn dopingbekentenis: we kunnen enkel hopen dat de sport zichzelf reinigt. Niet de media, niet wij. Onze opdracht is om realistisch met sport, topsport en atleten, topatleten om te gaan.
Atleten beseffen trouwens goed genoeg dat ze niet alleen een individuele fout maakten, maar ook een slecht voorbeeld zijn. Daarom dat het filmpje van Zabels bekentenis het kijken waard is. Op het einde heeft hij het ook over zijn zoon, en dat stukje filmbeeld is voor mij één van de mooiste fragmenten ooit. De kwetsbaarheid van een topsporter (ik gebruik met opzet het woord 'groot' niet). Hopelijk snapt u wat Duits.
