In Memoriam: Harry

U zal het waarschijnlijk al ergens meegekregen hebben: Harry Vanhex is overleden. Harry was voorzitter van het provinciaal comité atletiek en jarenlang ADD'er. Wie hem niet kent, wel, dat is dan iemand die nog nooit een atletiekwedstrijd in Limburg zag. 

Harry was er immers àltijd, en is terecht één van dé symbolen van de Limburgse atletiekwereld, ook al stond hij altijd naast de piste. Toen we het nieuws vernamen klonk er een jammerlijke 'oooh', en dachten we onmiddelijk terug aan enkele 'Harrymomenten'.


Als official in hart en nieren trad hij vaak op als ADD-vertegenwoordiger op de interclubs, zo ook begin de 'noughties' tijdens een cadetten & scholieren interclub voor jongens in Aalst. Dat jaar hadden we een sterke ploeg, en maakten kans op promotie. We wonnen dan ook meerdere individuele nummers (o.m. uw dienaar won de 800m) en was er vooral de heroïsche remonte van Peter Swinnen in de laatste rechte lijn van de afsluitende 4x100m: de kroon op het werk van trainer Peter Rouvrois. Harry was bijzonder fier op de jeugdige kliek van 'zijn' club, we werden dan ook uitvoerig door hem bedankt en hij trakteerde er 'ene' op. Zelf had Harry al enkele goeie Leffes (of Grimbergens) achter de kiezen, hetgeen de euforie bij hem alleen nog maar versterkte. Alcohol en warmte eisten echter hun tol: Harry reed met ons mee en sliep de hele rit van Aalst tot Diepenbeek. We werden begeleid door zijn gesnurk, Ruben Coppejans en mezelf kwamen amper bij van het lachen op bepaalde momenten. Maar Harry, hij had genoten van zijn dag.

Op de foto hier zie je Harry aan't werk met misschien wel zijn favoriete bezigheid: atleten honoreren. De handdruk en proficiat je die van hem kreeg op't podium waren altijd specialer, zijn zware en oprechte stem drongen dieper door. 
Ook bij dit portret hoort een verhaaltje: het was het PK veldlopen van 2003 te Lanaken en er werd gelopen onder verschrikkelijke omstandigheden. De week voordien had het, net als nu, gesneeuwd, maar ondertussen was het beginnen dooien en viel er ijskoude regen. Het Lanakense patattenveld was één plas ijswater, je voeten bevroren al na 20 meter. Ikzelf werd 3e bij de scholieren, maar zat echt aan het eind van mijn Latijn: het trapje op en af van het podium was er al bijna te veel aan. Harry ondersteunde iedereen bij het bestijgen van het podium.
Hij verloor ook allesbehalve zijn goed humeur in die barre omstandigheden: met de eeuwige hoed op z'n hoofd vroeg hij aan mijn pa of hij ook niet eens de meest succesvolle man van de dag wou fotograferen. Een foto om nooit meer te deleten.


Harry, hopelijk krijg je nog zo'n gouden medaille. Ze behoort je toe. Vaarwel.