hoboken, 24 februari 2008

Enkele weken geleden liet ik het al uitschijnen het niet langer meer aan te kunnen. Toch heb ik me laten overhalen en heb dus nog goed door getraind, en ben vandaag naar Hoboken getrokken, opzoek naar de heropstanding.
Het opzet is en was duidelijk: er moest een knalprestatie geleverd worden om me te kunnen overtuigen om toch proberen door te gaan. Hiervoor drie kansen: 60m, kogel en ver (7"70-8m70 of 5m80 was gevraagd).

Vooreerst de 60m. Ik voelde me goed, fris en sterk. Maar besefte wel dat het of knallen werd rond die 7"70, of dat het net zoals op training niet zou lukken en dus rond 8"00 zou zitten.
Na een zwakke start kon ik in de race op geen enkel moment een vuist maken, en eindigde ontgoocheld als laatste in 7"98. Zover mijn geheugen reikt mijn traagste chrono ooit.
 
Missie mislukt, maar geen nood: nog twee kansen om me te tonen. Kogelstoten draait heel het seizoen al niet slecht, en na weken van krachttrainingen was hier waarschijnlijk de kans het grootste om 8m70 te gooien en dus de doelstelling te halen.
Poging één ontgoochelde al meteen met 8M29, maar nog 5 worpen te gaan; helaas het beterde niet. Integendeel. Voor het eerst sinds héél lang kwamen er drie worpen op rij onder de 8m00. De laatste twee waren respectievelijk 8m40 en 8m49.
 
Opnieuw ontgoocheld nam ik de beslissing om er de brui aan te geven. Ik ben niet meer gestart in het verspringen, en beschouw mijn carrière als afgelopen.
 
Ik ben nog van plan om deze zomer éénmaal een 400m horden te lopen als afscheidswedstrijd. Waar en welke wedstrijd weet ik nog niet.
 
Na 23 titels, 58 provinciale podia, finale Belgische kampioenschappen, is het mooi geweest.
Ik zou ook graag langs deze weg iedereen willen bedanken die op een of andere manier heeft bijgedragen tot al het mooie wat atletiek me gegeven heeft.
 
Hoe ik de vrijgekomen tijd ga invullen zal de toekomst uitwijzen.

BEDANKT
 
Chris 

Dit sportieve afscheid valt ons best zwaar. Chris Vansteenbeeck was onze allrounder, onze routinier. Zéér bruikbaar dus op de interclubs, want naast het presteren zelf, schreeuwde hij ook als geen ander de anderen naar voren.

Chris zal deze winter ook de meest bedrijvige (en succesvolle, zie z'n LK indoor) indooratleet van de club zijn. Chris heeft daarnaast ook verschillende clubrecords op z'n naam staan. 't is geen leuk afscheid, maar Chris heeft z'n redenen en daarom respecteren we zijn beslissing. Maar: zeg nooit nooit, dat is wat wij hopen.

En dan nog een anekdote, dat is hier wel op z'n plaats. Vorig jaar verbeterde ik Chris' clubrecord op de 1000m indoor. Niemand verliest graag een record, maar Chris was wel degene die elke ronde m'n rondetijden doorriep, om me op schema te houden.  Ook van ons: bedankt Chris!