- 0
1 mei, en dus tijd voor de Tungri-run, de grootste wedstrijd georganiseerd door ADD. Dit jaar was er naast de klassieke afstanden ook plaats voor een marathon, en dit in het kader van het Belgisch Kampioenschap, in combinatie met het Vlaams. Het werd niet echt een memorabele Tungri-run, ondermeer omwille van het tegenvallende weer, en een grote daling in het aantal deelnemers. Verlengd weekend en de communies, het heeft zijn effect gehad. De geestelijken waren er blijkbaar ook niet mee opgezet, met onze wedstrijd, want in de Basiliek wensten ze de kerkgangers proficiat (met de nodige ironie) omdat ook zij hun marathon er hadden opzitten. Tongeren-centrum was inderdaad afgesloten, en dan moet men even wandelen. Voor één keer mag dat toch geen probleem zijn, zeker niet omdat het een jaarlijks fenomeen is?
Om 10u vertrokken toch een stuk weiniger marathonlopers (132) dan de verwachtte/verhoopte 500, maar onder hen wel onze 2 vaandeldragers: Rik Ceulemans en Koen Neven.
Het werd een ware calvarietocht, die 2 rondes van 21km: vechtend tegen de wind en het glooiende parcours. Finishers hadden het soms over "de zwaarste marathon die ik ooit liep". En degenen die zelf aanwezig waren, al was het maar naast de zijlijn, durven dat wel geloven.
Op het titelfront werd het alles behalve een open strijd. Rik en Koen staken met kop en schouders boven de rest uit, wat resulteerde in een minutenlange voorsprong aan de finish. De finish, die Rik als eerste bereikte en op die manier dus een nieuwe Belgische titel aan z'n palmares mocht toevoegen. Rik soleerde al van vrij vroeg in de wedstrijd (vanaf 13km) naar 2:23:43, Koen bleef een heel tijdje op een 45-tal seconden plakken (nuja, 'plakken', er zat tempo in). In de laatste 2km zat Koen door z'n beste krachten heen en verloor ie nog een stukje, maar z'n 2e plaats en dus titel van vice-kampioen kwam niet 1 miliseconde in gevaar, hij finishte in 2:26:41.
Voor beiden werd het een verplicht nummertje dat ze met succes afrondden, hun volgende grote wedstrijd wordt de halve marathon van Göteborg. Succes mannen!
Natuurlijk was het ook tijd voor de blije verrassingen. En die was er in de eerste plaats voor Gunter Vanlessen. Nieuwbakken 35'er, onze Gunter. En tot zijn eigen grote verbazing kaapte hij het brons weg op het BK/VK in zijn M+35-categorie. Hij deed hem terecht veel plezier, net als ons. Nog nooit zo een genietende loper gezien als Gunter; tijden zijn nooit echt z'n doel (3:56:41 deze keer), het doen telt.
Ook Sven Tack kaapte het brons weg op het VK voor senioren in 3:16:12. Mooi voor Sven, en ook hij mag terecht trots zijn (en dat was ie!). Meer uitslagdetails morgen, wanneer de officiële uitslagen bekend zijn gemaakt. Maryse Dewilde ging met plaats 2 naar huis bij de M+45 in 3:38:34.
Niet zo'n verrassing, maar wel blij: de titel bij de M+70 voor onze Gust Maes. Ge moet het maar doen, denken wij dan, in die omstandigheden.
Ook enkele knappe prestaties op de andere afstanden zijn het vermelden waard natuurlijk. Op de halve marathon werd Niki Schepers bij de M+35 in 1:40:32. De 1km bij de meisjes ging naar Evi Claesen, voor Anaï Thijsen. Kim Peters won na de 400m horden zondag, ook de 2km vandaag en dat in een langgerekte sprint tegen een etterbakje. Mooi zo Kim! Op de 5km was er bij de senioren heren een 3e plaats weggelegd voor Christophe Roosen (17:28), zijn beste uitslag ooit in Tongeren, ondanks enkele lange dagen en té korte nachten.
Maar vooral op de 10km werden er glanzende prestaties afgeleverd. Glanzend ja, het goot nameijk. 31minuten en 24seconden, langer had Luc Nassen niet nodig om zijn wedstrijd af te maken. Daarmee werd hij 2e master +45. Ruben Kenis had exact 20seconden meer nodig, geen schande, want hij was veruit de jongste van het kopgezelschap, en we weten hoe fanatiek de 35 en 40+'ers zijn. Ruben won na zijn meer dan succesvol pisteweekend dus nu ook de seniorenwedstrijd.
Maar morgen dus meer podiumplaatsen.
We zagen wandelende en vallende lijken, in die mate dat we ons zelf naast de kant stonden af te vragen of dit nog gezond te noemen valt. Maar er vielen ook nog andere slachtoffers: baan 2,3 en 4 zijn vrij zwaar beschadigd (maar alles is herstelbaar, troost u!) bij het opstellen van de finishlijn, door het toedoen van de manoeuvres van een kleine heftruck. Schade dus, und das ist schade. We hopen op een vlugge reparatie! Ondertussen bestond er aan de kant ook lichte ergernis over de aanwezigheid van gemotoriseerde voertuigen op de piste. We hebben schrik ja, en precies ook niet onterecht. Onze piste is wat het Bos van Wallers is voor Parijs-Roubaix. Enig, want we hebben er lang op moeten wachten. En net als het Bos hét middel om onszelf te kunnen evalueren. En zoals u weet is la tranchée d'Arenberg verboden terrein voor de volgwagens.
