- 0
Warm, dat was het wel vannamiddag. Niet enkel meteorologisch, ook qua spanning, onze ploeg deed immers héél lang mee voor de promotie. Maar zoals u uit die zin kan opmaken: het lukte niet. Toch mogen we meer dan trots zijn op wat de ploeg presteerde: een verslagje.
Het was Kim Peters die het vuur aan de lont stak, met zijn overwinning op de 400m horden. Het eerste nummer, de toon was gezet. Kim was trouwens niet echt tevreden over zijn wedstrijd, wel een deftige 58"56, maar met de vlotheid liep het wel wat minder. De plaats telt, en dat besefte hij ook.
Samen met de 400m horden startten er ook 4 kampnummers: hoog, hinkstap, speer en kogel. In het hoogspringen was het de beurt aan Tom Delvaux: hij evenaarde wederom zijn PR (1m80) en sleepte daarmee een mooie 4e plaats uit de brand. In het hinkstap deed Wouter Houben. Met 11m95 deed hij wat hij moest doen in de eerste plaats: in de bak geraken. Maar Wouter kan, onder normale omstandigheden, beter. 2,3m/s tegenwind valt niet onder normale omstandigheden. Zelf was hij dus niet helemaal tevreden met zijn 6e plaats, maar dat is onterecht. Maarten Bruninx deed beter dan hij ooit tevoren deed bij het kogelstoten: met een knappe 11m25 heiste Maarten zich naar een uitstekende 5e plaats. Tenslotte was er het speerwerpen van Pieter Spaepen. 50m93, onder ook slechte omstandigheden (meewind drukt de speer naar beneden), uitstekend dus. Die worp vertaalde zich in een 3e plaats.
Volgend loopnummer werd de 400m vlak, en daar stond Christophe Roosen in de startblokken. Vanuit de buitenbaan liep ie naar een nieuw PR (55"08), maar spijtig genoeg werd het pas plaats 11 en dat gaf toch een wat wrange nasmaak, op een interclub waar alleen de punten van tel zijn. Maikel Snellinx deed het dan weer uitstekend op zijn 100m: 11"58 en een 2e plaats. Maikel strandde op slechts 1" van zijn PR, en dat met een lichte tegenwind. 1'59"33 werd het voor Ruben Kenis op de 800m, en plaats 3. Ruben controleerde de wedstrijd van op de kop en plaatste zich uitstekend in de spurt.
Voor Koen Neven werd het een ongewone 1500m op een uitzonderlijke pistemeeting. En Koen deed dat niet slecht: als afstandloper legde hij het tempo op, want in de spurt zag hij zichzelf als de geklopte. Topbelofte Mario Van Waeyenberge won, maar Koen herleidde het achtervolgende groepje tot een trio. In de spurt verbaasde hij zichzelf door naar een knappe 3e plaats te lopen in 4'09"96. Op de 3000m maakte Jeroen Hendrikx zijn wederoptreden sinds zijn heupblessure deze winter. Een heroptreden op de piste, en ook dat was al jaren geleden. 9'19"25 en plaats 8, een tijd die hij absoluut wil en zal verbeteren tegen volgend jaar.
Het was gouden spike Rik Ceulemans die de ploeg aan een 2e overwinning hielp op de 5000m. 14'49"20 werd het, al was het voor Rik ook even zoeken naar een paar pistespikes: zijn laatste pistewedstrijd was ook 2j geleden.
Kim Peters pijnigde zich nog eens op de 200m: 24"40, met tegenwind, en een gedeelde 8e plaats. En ook Maikel deed hetzelfde in het verspringen, al nam hij dat iets té serieus: 5m92 en plaats 6, maar vooral ook spijtig genoeg terug last van zijn rug. Hij moest dus passen voor de aflossing. Het discuswerpen werd het laatste nummer voor de aflossing. Patrick Mesotten loodste ons naar 2e plaats met zijn 40m74, hij was dus weer zijn constante zelf.
Na al deze proeven stonden we op een 2e plaats, met amper 1,5 punten achter op Atletiekclub Lanaken. En dus was er toch wat spanning te bespeuren binnen het team. Peter had hoge verwachtingen, maar zelf dachten we niet dat we zolang zouden meespelen voor de overwinning. We hoopten, maar wisten ook dat onze zwakste proeven net die aflossingen zijn. Zwak, omdat het vertimmerde ploegen zouden zijn. Johan Blues nam de plaats in van de ongelukkige Brecht Bruninx, die deze week met de fiets viel. Brecht steunde ons wel: hij informeerde ons constant over de rangschikking. En dat is leuk, wanneer de spanning hoog is. Pieter, Johan, Wouter en Sören Budo liepen met 47"20 naar een 8e plaats. Logisch, zonder geoefende aflossingen. Het puntenverschil bedroeg toen 5,5 punt. Een geblesseerde Maikel moest dus ook passen voor de 4x400m, hij werd vervangen door Rik. De ploeg zag er dus als volgt uit: Kim, Christophe, Rik en Ruben. Met 3'39"28 werd het een 9e plaats.
Uiteindelijk verloren we onze 2e plaats dus nog aan Looise. Niet dat we teleurgesteld waren: vorig jaar was het nog 'krasselen' om in 2e landelijke A te blijven, dit jaar deden we mee om de promotie. Het verschil? Geen zieken, iedereen in een betere vorm. Maar vooral in de breedte komen we te kort. Het uitvallen van Chris Vansteenbeeck (die overigens wel de perfecte ploegmaat was vandaag) verkleinde de opties van interclubcoach Peter nog meer. We getroosten ons met het feit dat stijgen nog meer atleten vergt en die er niet zijn. Maar iedereen wordt liever kampioen, natuurlijk.
Het werd een zalige, zonnige dag. En Jeroen vertaalde het gevoel: "zo'n ploegwedstrijden moeten er meer zijn". We gaven alles voor de ploeg en zijn dan ook best trots op onze collectieve prestatie. Nu nog de langverwachte versterkingen en we zullen stijgen naar 1e landelijke. En er blijven ook.
Foto's
Het was Kim Peters die het vuur aan de lont stak, met zijn overwinning op de 400m horden. Het eerste nummer, de toon was gezet. Kim was trouwens niet echt tevreden over zijn wedstrijd, wel een deftige 58"56, maar met de vlotheid liep het wel wat minder. De plaats telt, en dat besefte hij ook.
Samen met de 400m horden startten er ook 4 kampnummers: hoog, hinkstap, speer en kogel. In het hoogspringen was het de beurt aan Tom Delvaux: hij evenaarde wederom zijn PR (1m80) en sleepte daarmee een mooie 4e plaats uit de brand. In het hinkstap deed Wouter Houben. Met 11m95 deed hij wat hij moest doen in de eerste plaats: in de bak geraken. Maar Wouter kan, onder normale omstandigheden, beter. 2,3m/s tegenwind valt niet onder normale omstandigheden. Zelf was hij dus niet helemaal tevreden met zijn 6e plaats, maar dat is onterecht. Maarten Bruninx deed beter dan hij ooit tevoren deed bij het kogelstoten: met een knappe 11m25 heiste Maarten zich naar een uitstekende 5e plaats. Tenslotte was er het speerwerpen van Pieter Spaepen. 50m93, onder ook slechte omstandigheden (meewind drukt de speer naar beneden), uitstekend dus. Die worp vertaalde zich in een 3e plaats.
Volgend loopnummer werd de 400m vlak, en daar stond Christophe Roosen in de startblokken. Vanuit de buitenbaan liep ie naar een nieuw PR (55"08), maar spijtig genoeg werd het pas plaats 11 en dat gaf toch een wat wrange nasmaak, op een interclub waar alleen de punten van tel zijn. Maikel Snellinx deed het dan weer uitstekend op zijn 100m: 11"58 en een 2e plaats. Maikel strandde op slechts 1" van zijn PR, en dat met een lichte tegenwind. 1'59"33 werd het voor Ruben Kenis op de 800m, en plaats 3. Ruben controleerde de wedstrijd van op de kop en plaatste zich uitstekend in de spurt.
Voor Koen Neven werd het een ongewone 1500m op een uitzonderlijke pistemeeting. En Koen deed dat niet slecht: als afstandloper legde hij het tempo op, want in de spurt zag hij zichzelf als de geklopte. Topbelofte Mario Van Waeyenberge won, maar Koen herleidde het achtervolgende groepje tot een trio. In de spurt verbaasde hij zichzelf door naar een knappe 3e plaats te lopen in 4'09"96. Op de 3000m maakte Jeroen Hendrikx zijn wederoptreden sinds zijn heupblessure deze winter. Een heroptreden op de piste, en ook dat was al jaren geleden. 9'19"25 en plaats 8, een tijd die hij absoluut wil en zal verbeteren tegen volgend jaar.
Het was gouden spike Rik Ceulemans die de ploeg aan een 2e overwinning hielp op de 5000m. 14'49"20 werd het, al was het voor Rik ook even zoeken naar een paar pistespikes: zijn laatste pistewedstrijd was ook 2j geleden.
Kim Peters pijnigde zich nog eens op de 200m: 24"40, met tegenwind, en een gedeelde 8e plaats. En ook Maikel deed hetzelfde in het verspringen, al nam hij dat iets té serieus: 5m92 en plaats 6, maar vooral ook spijtig genoeg terug last van zijn rug. Hij moest dus passen voor de aflossing. Het discuswerpen werd het laatste nummer voor de aflossing. Patrick Mesotten loodste ons naar 2e plaats met zijn 40m74, hij was dus weer zijn constante zelf.
Na al deze proeven stonden we op een 2e plaats, met amper 1,5 punten achter op Atletiekclub Lanaken. En dus was er toch wat spanning te bespeuren binnen het team. Peter had hoge verwachtingen, maar zelf dachten we niet dat we zolang zouden meespelen voor de overwinning. We hoopten, maar wisten ook dat onze zwakste proeven net die aflossingen zijn. Zwak, omdat het vertimmerde ploegen zouden zijn. Johan Blues nam de plaats in van de ongelukkige Brecht Bruninx, die deze week met de fiets viel. Brecht steunde ons wel: hij informeerde ons constant over de rangschikking. En dat is leuk, wanneer de spanning hoog is. Pieter, Johan, Wouter en Sören Budo liepen met 47"20 naar een 8e plaats. Logisch, zonder geoefende aflossingen. Het puntenverschil bedroeg toen 5,5 punt. Een geblesseerde Maikel moest dus ook passen voor de 4x400m, hij werd vervangen door Rik. De ploeg zag er dus als volgt uit: Kim, Christophe, Rik en Ruben. Met 3'39"28 werd het een 9e plaats.
Uiteindelijk verloren we onze 2e plaats dus nog aan Looise. Niet dat we teleurgesteld waren: vorig jaar was het nog 'krasselen' om in 2e landelijke A te blijven, dit jaar deden we mee om de promotie. Het verschil? Geen zieken, iedereen in een betere vorm. Maar vooral in de breedte komen we te kort. Het uitvallen van Chris Vansteenbeeck (die overigens wel de perfecte ploegmaat was vandaag) verkleinde de opties van interclubcoach Peter nog meer. We getroosten ons met het feit dat stijgen nog meer atleten vergt en die er niet zijn. Maar iedereen wordt liever kampioen, natuurlijk.
Het werd een zalige, zonnige dag. En Jeroen vertaalde het gevoel: "zo'n ploegwedstrijden moeten er meer zijn". We gaven alles voor de ploeg en zijn dan ook best trots op onze collectieve prestatie. Nu nog de langverwachte versterkingen en we zullen stijgen naar 1e landelijke. En er blijven ook.
Foto's
